મને કોઇકે કહેલું કવોટ બરાબર યાદ છે કે આજ સુધી દુનિયાએ માત્ર બે જ સમયગાળા જોયા છે એક યુદ્ધનો સમય અને બીજો અવનારા યુદ્ધની તૈયારીનો સમય. સારું છે કે આ દુનિયાએ વધારે તૈયારીના સમયને જોયો છે. જેમાં જ દુનિયાના મહત્વના ક્રિયેશનો થયા છે અને આ દુનિયા સુંદર લાગી છે. પણ બીજા છેડે એ પણ સ્વિકારવું રહ્યું કે જ્યારે યુદ્ધ શરૂ થાય છે ત્યારે યુદ્ધની ભયાવહતા હંમેશા ભયાનક જ હોય છે. દુશ્મન સામે વિજય થાયને ત્યારે વિજયી ધ્વજ સાથે પાછા ફરેલા સૈનિક પાસે જે ગર્વ હોય છે એ બસ શબ્દાતિત હોય છે. અને આજે ANZAC DAY ના દિવસે એ સૌ સનિકોના અમુલ્ય બલિદાન અને પરાક્રમને મારી સલામ. પણ હું એ સૌમાં થોડા નામને જાણતો અને ઓળખતો થયો એનો મને ગર્વ છે અને એ બે નામ એટલે Leslie Frank Beech અને Harold Beech. અને એની ક્રેડીટ Craig Beechને આપવી જ રહી. Craig Beech એ પોતાના ફાધર અને અંકલની યુદ્ધ મેદાનની આખી દાસ્તાન એવી રીતે વર્ણવી કે જાણે પ્રત્યકે શબ્દે એમને નમન કરવાનું મન થઇ ઉઠે. ખરા અર્થમાં આ પુસ્તક નથી, આ તો દેશની ગર્વાન્વિત કરતી જીવાયેલી પળોની દાસ્તાન છે.
જ્યારે સાત સમંદર
પાર એક સૈનિક લડવા જતો હોય છે ત્યારે બધી જ મટેરિયાલિસ્ટીક વસ્તુઓ છોડતો હોય છે
પોતાના ફેમિલીને છોડતો હોય છે એક એવા વિચાર સાથે કે કદાચ હવે એ પાછો ન પણ મળી શકે.
જ્યારે લેખક કહે છે કે એમના પિતા અને અંકલનું બાળપણ પર્થથી 800 કિમી દૂર નોર્થ
ઇસ્ટ માં ગ્વાલિયામાં વિત્યું હતું ત્યારે મનમાં થઇ ઉઠે છે કે આ WA ની ધરતીની તાસિર જ કંઇક અલગ છે.
જેટલેગ અનુભવનારી
આજની પેઢી એ શું સમજી શકવાની કે સાત સમંદર પાર તાપ, ધૂપ અને આંધી વચ્ચે એક ન
જોયેલા કે ન સમજેલા પ્રદેશ પર જઇને દુશ્મનને હરાવવા માટે કેવો જુસ્સો અને જોમ
જોઇતાં હશે. અને એક એક દેશ જેને બીજા કોઇ
દેશની બોર્ડૅર એકપણ છેડે નડતી નથી. એ
દેશના જવામર્દો આ વિશ્વમાં શાંતિ સ્થપાય અને સમગ્ર દુનિયાની સામન્ય પ્રજા શાંતિથી
જીવી શકે એ માટે પુરા જોશ અને જુસ્સા સાથે લડી અને સમગ્ર વિશ્વએ એમની સરાહના કરી
કારણ કે ઓસ્ટ્રેલિયન સૈનિકો માત્ર El Almein ના યુદ્ધ મેદાનને જીતી લેવા જ ન હોતા ઉતર્યા પણ
એ લડાઇ એક બાજું ઇજિપ્તને સુરક્ષિત રાખવાની હતી તો સુએઝ કેનાલને રક્ષવાની હતી. તો
મિડલ ઇસ્ટને નાઝિના હાથમાં સરકતું રોકવાની હતી જેમાં તેલના અમુલ્ય ભંડારો હતાં.
અને આ બધામાં સૌથી મોટી કયામત Jews ને આ દુનિયામાં
ટકાવી રાખવા લડી લેવાની હતી. અને આવા યુદ્ધમાં ઓસ્ટ્રેલિયન સૈનિકો લડ્યા, માત્ર
લડ્યા જ નહી જીત્યા ! અને ખુદ ચર્ચિલે જ કહેવું પડ્યું કે આ યુદ્ધમાં મળેલી જીત એ
બ્રિટીશ આર્મીની પહેલી જીત હતી અને પછી પાછું ફરીને જોયું જ નથી. આ યુદ્ધની મજાની
દાસ્તાન એક પિતા અને અંકલની લડાઇની ક્ષણો ગર્વની કલમે એક દિકરો જ્યારે આલેખતો હોય
ત્યારે એ ગર્વાન્વિત પળો માત્ર એમને જ નહી સમગ્ર દેશની બની રહે છે. આ પુસ્તક
વાંચ્યા બાદ ચોક્ક્સ કહેવાનું મન થાય કે યુદ્ધની વાત કરવી એ એક અલગ કહાની છે અને
યુદ્ધ મેદાનમાં લડવું એ એક અલગ જ દાસ્તાન છે. જે Beech brothers અને એમના સાથીદારો લડ્યા અને જીત્યા. Craig Beech તમારી આ લખાયેલી કહાની ખરા અર્થમાં તો
ઓસ્ટ્રેલિયાના પ્રત્યેક છેડે વંચાવી જોઇએ અને ખાસ કરીને તો સ્કૂલોમાં બાળકોને
સંભળાવવી જોઇએ એ જ ક્યાંક ANZAC સૈનિકોને સાચી અંજલી ગણાશે. ખરા દિલથી આજે
2026ના ANZAC
Day પર Beech brothers અને તમામ એ સૈનિકોના બલિદાનને મારા વંદન.
-
Ajit Kalaria
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો